Konuşmacılardan kimisi kalbiyle konuşur, kimisi sırrıyla konuşur ve kimisi de
nefsiyle, hevasıyla ve şeytanıyla konuşur. Mü’minin adeti önce tefekkür etmek,
sonra konuşmaktır. Münafık ise önce konuşur, sonra düşünür. Mü’minin lisanı aklının ve kalbinin ötesindedir. Münafığın lisanı ise aklından ve kalbinden öndedir.
{ Abdulkadir Geylani (ks) }
